Voetbalvereniging WHC Wezep

Voetbal in Wezep tot 1940

HOE HET ALLEMAAL BEGON

Omstreeks 1920 kwamen een drietal personen, vader Jan van Diepen, zijn zoon Derk (Derk van Kiend) en Beert Fijn (Beert de Sokke) op het idee om in Wezep het voetbalspel te gaan beoefenen. Doordat ze werkzaam waren in Wapenveld bij Cramer (nu Berghuizer Papierfabriek) en daar in schafttijd wel eens tegen een balletje trapten, dachten ze erover om ook in hun vrije tijd dit spel te gaan beoefenen. Het allereerste voetbalveldje in Wezep was aan de Oude Elburgseweg achter het huis van Jan van Diepen. Met een elastieken bal en een paar dennen uit het bos werd een begin gemaakt. Later kocht men een echte bal. Van een grasveldje was nog geen sprake, het heideveldje was zeer slecht, de lijnen werden aangebracht met wit zand of door het graven van geultjes. In die tijd werden er alleen maar oefenpartijtjes gespeeld. Inmiddels had men een ander speelveld gevonden en wel over het spoor bij Mannes van Putten aan de Voskuilersteeg, nabij de zandafgraving. Het weer was nog wel eens een probleem in die tijd, was het goed weer dan kleedde men zich in de struiken uit en aan, maar bij slecht weer moesten de gladiatoren het spoor over richting de boerderij van Albert van Triene (Kroeze) om zich daar op de deel om te kleden. Dat verkleden stelde op zich eigenlijk niet veel voor. Meestal ging het om een shirt en een paar voetbalschoenen. Een korte broek had men meestal al aan. Soms was dat een met een klep van voren of van achteren. Dat kon wel eens moeilijkheden geven, want het kwam regelmatig voor, dat een tegenstander met zijn schoen in zo’n klep bleef haken. Van vader Jan van Diepen was bekend, dat hij altijd in een lange, blauwe onderbroek voetbalde. Blijkbaar vond hij het te gek om als oudere in een korte broek te spelen. Sommige spelers hielden de pet op. Als ze moesten koppen, deden ze het hoofddeksel even af. Keepers hadden als bescherming tegen de zon meestal een pet of hoed op

Er waren reeds zoveel liefhebbers voor de voetbalsport dat er met twee elftallen gespeeld kon worden. Maar voordat er gespeeld werd was er grote herrie. ‘Ik wil met Joop, ik wil met Klaas’, enzovoort. Na veel geharrewar werd getracht te voetballen.

Dat de spelers in die tijd soms erg jong waren bewees de leeftijd van Cor van Hattum wel, die in 1922 nog maar dertien jaar was, maar wel een van de betere spelers. Cor van Hattum was speler, trainer, penningmeester enzovoort. Hij kwam namelijk uit Geldermalsen en had in die plaats al eens gevoetbald. Verder ging hij regelmatig kijken naar wedstrijden van Z.A.C. en P.E.C. in Zwolle. Het onder mekaar spelen begon te vervelen en dus ging men ook wel eens naar Heerde om te spelen tegen Horsthoeker Boys of in Hattem tegen Hattemer Boys op de Beldert, maar verder kwam men niet in die begin jaren twintig.

BLAUW WIT WERD GEBOREN

In 1923 werd besloten om een officiële club op te richten en te gaan spelen in competitieverband. De club kreeg de naam Blauw Wit (de oprichters hadden een vooruitkijkende blik want later zouden de kleuren blauw en wit de clubkleuren van het huidige W.H.C. worden) Er moest dan wel contributie worden betaald. Niet iedereen kon of wilde dat betalen en een aantal jongens haakten af. Geld was namelijk schaars in die tijd. Het werd nog 1924 voordat er werkelijk beweging kwam om een club van de grond te tillen. Makelaar Noorman had een stuk land liggen naast Mannes van Putten. Na enig praten mocht men gratis op de grond spelen, maar zodra er klachten kwamen of dat er wat vernield werd in de omgeving, zou de vergunning worden ingetrokken. Over het begin van de voetballerij in Wezep valt nog te vertellen, dat men voor sommige gevallen eigen spelregels had. Zo mocht je bij een ingooi de bal op de arm af laten stuiten om de bal te stoppen, dat was geen hands. De keeper genoot in die tijd nog weinig bescherming. Voor hem was het zaak de bal zo snel mogelijk weg te werken, want anders kon hij er zeker van zijn op een meedogenloze manier te worden aangevallen.

Als een ploeg uit Zwolle op bezoek kwam, bracht die meestal ook de scheidsrechter mee. Waren de Zwollenaren van mening, dat de scheidsrechter in hun nadeel had gefloten, dan zag het er niet best uit voor de goede man. Ze zouden hem onderweg wel even onderhanden nemen! Het is een keer gebeurd, dat zo’n scheidsrechter tot ‘s avonds tien uur bij Mannes van Putten is blijven zitten. Zo bang was hij voor de wraak van de Zwollenaren. Meestal was er maar een bal beschikbaar. Werd die tijdens de wedstrijd zacht, dan moest er lucht ingepompt worden. De scheidsrechters vonden dat niet zo erg, die waren in die tijd nogal lankmoedig. Ter dekking van de onkosten ging men tijdens de wedstrijden met de’pette’ rond om geld op te halen. De meesten deden daar een of meer centen, een stuiver of hoogstens een dubbeltje in, maar een zekere Kroes uit Oldebroek gaf altijd een gulden. Dat maakte grote indruk, daarover werd veel gepraat. De contributie voor de leden was 15 cent per week. Sommigen waren wel een week of tien achter met betalen. Dan bedankten ze maar, want zoveel geld hadden ze niet en konden ze ook niet bij elkaar krijgen. Moest men tegen Z.A.C. aan de Veerallee in Zwolle spelen, dan ging men op de fiets heen, maar liet die dan aan de Gelderse kant van de IJssel staan. Dat scheelde een dubbeltje per persoon, want met de fiets kostte de pont 15 cent, zonder fiets 5 cent. Bij zogenaamde belangrijke wedstrijden namen de supporters duiven mee en lieten die in de rust los om het thuisfront de stand van dat ogenblik mede te delen. Veel kwam daar niet van terecht. Vaak gebeurde het, dat spelers en supporters eerder thuis waren dan de duiven.

W.V.V. KAMPIOEN

Ondanks de oprichting van de officiële vereniging Blauw Wit werd er nog steeds niet op competitieniveau gespeeld, maar allen oefenduels tegen ploegen uit de omgeving. Gaandeweg ontstond er echter behoefte om in competitieverband te gaan voetballen en trad men toe tot de Noord Centrale Voetbal Bond (N.C.V.B.). Hiermee kwam in principe ook een einde aan de naam Blauw Wit, dat dus nooit een competitiewedstrijd heeft gespeeld. De overkoepelende bond, N.V.B. (Nederlandse Voetbal Bond), stond erop dat er een andere naam moest komen, daar er al een Blauw Wit was in Amsterdam. Blijkbaar had de bond zo’n hoge verwachtingen van de club De tweede verenigingsnaam in Wezep werd W.V.V. (Wezeper Voetbal Vereniging). Met deze naam, wat dus in feite gewoon het oude Blauw Wit was, ging men voor het eerst in de historie van het Wezeper voetbal deelnemen aan competitievoetbal. Weliswaar was hier import bij, namelijk Binnenkamp, Kruithof en Land kwamen uit Elburg, maar Wezep had voor het eerst een officieel elftal. Wel een probleem was altijd het vervoer van deze jongens. De drie Elburgers moesten heen en terug al 15 kilometer fietsen om in Hattemerbroek te komen. Men kwam dan samen bij overwegpost nummer 62 en later bij de overweg Voskuilersteeg. Naar Wijhe was het bijvoorbeeld 22 kilometer, natuurlijk op de fiets. De Elburgers moesten heen en terug 70 kilometer fietsen om een wedstrijd te spelen. Maar de jongens waren fanatiek en hadden er veel voor over om te voetballen. Er was in die tijd ook niets te doen op de Noordwest-Veluwe. Alleen in Wezep en Hattemerbroek werd gevoetbald, in de omliggende dorpen Oldebroek, ‘t Harde, Elburg, Doornspijk en Nunspeet werd niets gedaan voor jongeren. Ook werd er eens gespeeld in Ommen. Dan ging men met de trein. De kaartjes werden zelf betaald want de clubkas was steeds leeg. Het veld in Ommen was een grote modderpoel door plensbuien. Afkeuren en teruggaan? En dan nog een keer reisgeld betalen?

Dat was teveel van het goede. Dus in overleg met de scheidsrechter Klaas Ester uit Zwolle. Er werd besloten om gezamenlijk het water weg te scheppen en met kruiwagens werd rood zand gehaald en de ergste gaten opgevuld. Maar gespeeld werd er, het reisgeld was verdiend.

De gebroeders Sprokholt uit Hattem speelden zo nu en dan ook mee met W.V.V., vooral wanneer men weer eens spelers te kort had. Het waren ongerechtigde spelers en dat gaf nogal eens moeilijkheden. Bleven er een paar spelers zonder opgaaf van reden weg dan ging men snel op de fiets naar Hattem om een paar spelers te ‘lenen’ van Hattem. Wat natuurlijk niet kon, maar nood breekt wet. Na een jaar in de N.C.V.B. gespeeld te hebben, ging het clubje alweer over de kop, centen op. Men besloot maar weer te gaan collecteren. ‘Met de pette rondgaan’, in de volksmond. Er werd weinig opgehaald. Een tiental centen, een enkel dubbeltje en een handvol grintsteentjes. Er zat niets anders op dan maar weer onderling te gaan voetballen. Na een jaar besloot men toch weer in competitieverband te gaan spelen. Er werd gepraat met de spelers, zij beloofden trouw te zullen komen en de contributie te betalen. Enkele beter gesitueerden onder de inwoners sprongen bij om weer officieel voetbal in Wezep mogelijk te maken.

De club zou het eerste kampioenschap ooit voor een Wezeper voetbalvereniging binnenhalen. Dit gebeurde reeds in 1926 al was er wel een en ander voorafgegaan. De laatste competitiewedstrijd was uit tegen Heino. Dit keer werd er maar met de bus gegaan om niet al te moe aan de wedstrijd te beginnen. De bus kostte 33 gulden, een enorm bedrag voor die tijd. Bij winst zou W.V.V. kampioen zijn, bij verlies was de titel voor Heino en bij een gelijkspel zou er een beslissingsduel op neutraal terrein worden gespeeld. Bij de Wezepers deed ook Hattemer Appie Sprokholt mee. Diens broer, Jannessie, speelde bij Hattem, maar was op deze bewuste middag geschorst. Omdat hij redelijk kon voetballen haalden de Wezepers hem over, om onder een andere naam, mee te spelen. Met nog een kwartier te spelen stond W.V.V. met 3-0 achter en leek de titel verweg. Maar W.V.V. had Jannessie nog en de eindstand werd toch nog gelijk getrokken tot 3-3, zodat een beslissingswedstrijd noodzakelijk werd, maar nu natuurlijk zonder Jannessie. Dat deze speler zijn waarde had bewezen voor de Wezepers was wel duidelijk geworden, alleen niet echt duidelijk. Feit was dat hij zeker een doelpunt had gemaakt in de tweede helft, maar niet zeker was of het er nou twee of drie waren geworden. De een sprak over een doelpunt, de ander over twee en weer anderen hadden hem in dezelfde wedstrijd zelfs driemaal zien scoren. Maar de Hattemer was nog niet klaar met de wedstrijd, achter de burelen werd de strijd verder uitgevochten. De scheidsrechter had namelijk persoonlijk geconstateerd, want hij kende Jannessie, dat hij geen lid was van de Wezepers. Gelukkig voor W.V.V. was de betrokken scheidsrechter in zijn dagelijkse leven kapper. Hij stond tot ‘s avonds laat in zijn kapsalon en kon daardoor niet als getuige voor de strafcommissie verschijnen. Het liep dan ook af met een sisser.

De beslissingswedstrijd moest in Zwolle bij de Pelikaan worden gespeeld. W.V.V. (uiteraard zonder Jannessie) won met 2-0 en was dus kampioen. Het kampioensfeest werd bij café Bosch (De Zeven Heuvels) gevierd. Tijdens de viering ontstond er ruzie, omdat iedereen, onder invloed van de drank, de kampioenskrans om de nek wilde hebben. Het feest werd in een mineurstemming afgesloten. Door het kampioenschap te veroveren moesten de Wezepers, om te promoveren, twee wedstrijden spelen tegen Frederiksoord, de kampioen van de andere klasse. De Wezepers voelden daar niets voor en zodoende zou Frederiksoord, zonder te spelen, promoveren. Men kon onmogelijk nog een keer zoveel geld bij elkaar schrapen voor een bus.

Ondanks de eerste Wezeper voetbalsuccessen in de geschiedenis was de animo bijna geheel verdwenen bij de plaatselijke voetballers en kwam het zelfs zover, dat de club ophield te bestaan. Het succes van de club werd tevens haar ondergang.

Spelers uit de eerste jaren van het Wezeper voetbal waren o.a.: Jan van Diepen (al 45 jaar in de jaren twintig), Derk van Diepen (Derk van Kiend), Beert Fijn (Beert de Sokke), Kobus de Groot, Asse Kroeze, Jopie von Henning, Derk de Groot (Stievie), Cor van Hattum, Derk van Diepen (de Tjierkert), Piet van de Vegte, Jaap Delterne, Hendrik van Putten (Henneman Schiet), Mannus van Putten, Gerhardus Binnenkamp (uit Elburg), Ties van ‘t Land (uit Elburg), Gerrit Kruithof (uit Elburg), Willem Veldkamp (uit Wapenveld, bijnaam de Pieleboge), Jurrie de Haas, Beert Kroeze (Beert van Triene), Cor van de Lubbe (vaste supporter), Wim Marcus (Wim de Schilder), Tromp (uit Wapenveld), Hendrik Bijsterbosch (uit Wapenveld), G. Schoonhoven (de Rus), Kobus Kroeze (Kobus van Triene, Jan de Groot en Derk Bastiaan. Een hele waslijst, maar er zullen toch nog wel een paar namen ontbreken.

WEZEPER BOYS (ZONDAG)

Van georganiseerd voetbal was tot 1929 geen sprake, al ontstonden er wel clubjes onder de naam van bijvoorbeeld Klein Maar Dapper, maar die waren geen lang leven beschoren. Pas in 1929 werd er weer voor Wezep het kampioenschap verzekerd. Na een kalm gespeelde wedstrijd hebben de Boys met 2-1 gewonnen. De Boys werd door Hattemerbroek een krans aangeboden, waarna de spelers op ‘Dannenheim’ werden getrakteerd’. Dannenheim was een café/uitspanning aan de Puttesteinsveldweg. De Hattemerbroekers waren in deze wedstrijd nog wel op voorsprong gekomen door een schitterend doelpunt van Cor van Hattum, gemaakt vanaf de middenlijn. De Wezepers waren echter van mening dat de bal de doellijn niet was gepasseerd maar achter het doel van de Wezeper Boys stond de heer Maas, een bestuurslid van de N.C.V.B. en toen deze knikte, floot scheidsrechter Kamphuis uit Wijhe voor een doelpunt. Uit het feit dat Hattemerbroek de Boys in verband met het behaalde kampioenschap een krans aanbood, zou men misschien kunnen afleiden dat de verstandhouding tussen de beide clubs bijzonder goed was. Maar dat dit niet het geval was bleek wel uit het wedstrijdverslag van de eerder gespeelde wedstrijd tussen beide ploegen: ‘In ons blad van verleden week werd de wens uitgesproken, dat het een sportieve wedstrijd mocht worden, doch dit liet wel enigszins te wensen over. Zeer jammer dat er spelers waren, die hun zenuwen geen baas waren en maar raak trapten, onverschillig of het de bal of de man was.’

Het kampioenselftal van Wezeper Boys bestond uit de volgende spelers: A. Tellegen, D. De Groot, Derk van Diepen, R. Wessels, J. Bastiaan, B. Fijn, Gait van Diepen, Teunis Wessels, J. Van ‘t Ende, Hendrikus van Diepen en G. Bijsterbosch.

Gait van Diepen was één van de spelers van het elftal van Wezeper Boys, dat in 1932 het kampioenschap behaalde. Hij had, wat men noemt, een goed schot in de benen en maakte dan ook menig doelpunt. Van zijn voet kwamen ware kanonskogels, waartegen niet alleen de keeper van de tegenpartij, maar soms ook het net niet bestand was. Zijn bijnaam was ‘Lagendaal’ naar de toenmalige midvoor van het Nederlands elftal. Het Zwolse Z.A.C., toen een topclub in Nederland, had hem graag in haar gelederen gehad, maar Gait van Diepen is niet voor aanbiedingen van die kant gezwicht. Dat de Wezeper Boys een elftal hadden om rekening mee te houden kwam het sterke Hattem wel achter, de Wezepers wonnen een vriendschappelijk partijtje met 2-0. Op het financiële vlak had Wezeper Boys niet veel geluk. Tot twee keer toe was er brand bij de penningmeester en beide keren ging daarbij de clubkas met inhoud geheel verloren. Dat het soms rondom de wedstrijden tot Wild-west taferelen leidde bewees het volgende. Zoals in de uitwedstrijden tegen Horsthoeker Boys of Hoorneveensche boys, waarbij de kastelein van een naburig café de Wezepers met een geweer of pistool bedreigde. De Wezepers kozen ijlings het hazenpad en zochten dekking in de dichtstbijzijnde sloot. Een soortgelijk incident deed zich voor door toedoen van een voormalig bestuurslid. De beste man kon niet verkroppen dat hij uit het bestuur was gewipt en schoot uit kwaadheid daarover tijdens een wedstrijd de bal aan flarden. Zoals eerder vermeld had Wezeper Boys een overeenkomst met het al ter ziele gegane W.V.V. Beide ploegen waren binnen een paar jaar al kampioen in hun klasse maar opvallend is ook dat beide clubs, na hun kampioenschap, ophielden te bestaan. In 1932 was het gebeurd met kampioen Wezeper Boys dat zich waarschijnlijk zo had misdragen dat ze niet meer in de N.C.V.B. mochten uitkomen. Hattemerbroek spinde er garen bij want de meeste spelers van Wezeper Boys gingen spelen bij de concurrent.

QUICK

Na het opheffen van Wezeper Boys werd de vereniging Quick opgericht in Wezep. Deze vereniging was de eerste zaterdagclub want alle eerdere verenigingen speelden allemaal op zondag. De club werd ook wel Groen Wit genoemd om zijn clubkleuren en speelde op een terrein waar nu de Plukon staat aan de Industrieweg. Aangezien er hier, voor het eerst sprake was van zaterdagvoetbal, bestond er ook enige belangstelling van bepaalde kerkelijke zijde. Daarom dan ook kwam meester Goldschmidt, hoofd van de Hervormde school, op zekere dag op bezoek om eens een wedstrijd mee te maken. In zijn al te grote ijver voor de goede zaak had één van de Quick-mensen, om het enigszins christelijke karakter van de vereniging duidelijk aan te geven, een stichtelijke tekst op de doellatten aangebracht. Dat viel uiteraard bij meester Goldschmidt niet in goede aarde. Van financiële steun van die kant, waarop men misschien had gehoopt, kwam daardoor niets terecht. Lang heeft Quick niet bestaan en veel is er ook niet over bekend. De reden hiervoor is niet helemaal duidelijk maar het ging hoogstwaarschijnlijk om financiële problemen. Ook deze vereniging leek samen te gaan met Hattemerbroek maar ondanks een gesprek in café Swart in Hattemerbroek (waar nu de Rabobank staat) is het niet zover gekomen. Sommige spelers van Quick gingen wel naar Hattemerbroek en anderen gingen naar het Oldebroeker O.V.V. (Voorloper van O.W.I.O.S.), Één probleem moest nog worden opgelost: er was nog een schuld van 15 gulden bij kastelein Muller van Dannenheim. Die schuld heeft Hattemerbroek betaald voor Quick in ruil voor het medaillekastje.

W.S.V.

Omstreeks 1935 werd de zondagclub W.S.V. (Wezeper Sport Vereniging) opgericht en er werd gespeeld op het oude terrein van Quick en de kleedgelegenheid was bij café Dannenheim. De clubkleuren waren oranje-zwart. De Wezepers speelden in het seizoen 1937-38 in dezelfde competitie als Hattemerbroek en dus kon men in de krant van 21 oktober 1937 het volgende lezen: ‘Zo brengt ons a.s. zondag dan de derby Hattemerbroek-W.S.V. Hattemerbroek heeft vijf punten en W.S.V. vier punten, beiden uit vijf wedstrijden. Het krachtsverschil is dus gering. Terreinvoordeel is er ook niet daar de thuisclub nog maar één wedstrijd op haar nieuwe veld heeft gespeeld. Spannend zal de wedstrijd dus ongetwijfeld worden. De leiding is in handen van de heer G. Hetberks. Toegang alleen voor leden en donateurs. Moge het een faire en sportieve wedstrijd worden waarin de sterkste zegeviert.’ Hattemerbroek won de wedstrijd met 3-1 door doelpunten van B. Van Diepen uit een strafschop, J. Van Diepen en W.J. Kloppenberg. De eer van W.S.V. werd gered door H. Wensink. Een sportieve wedstrijd werd het overigens niet hetgeen blijkt uit wat de krant daarover schreef: ‘Van een tweetal W.S.V.-ers was het meer een ‘trap ze dood’ spel.’ Hattemerbroek, dat een jonge ploeg had (de oudste speler was 22 jaar en de overigen 18 jaar of jonger) eindigde als derde met 28 punten uit 22 wedstrijden en de doelcijfers 59-30 in deze competitie. W.S.V. bleef in de onderste regionen hangen. Het waren trouwens niet altijd zulke lieverdjes die van W.S.V. In de thuiswedstrijd tegen Wapenveld werden er maar liefst vier spelers van W.S.V. uit het veld gestuurd en moest de wedstrijd worden gestaakt. De scheidsrechter was Jan Volkers uit Zwolle. Één van de W.S.V.-spelers dreigde ‘we donderen de scheidsrechter van de trap af’. Dat kon gemakkelijk want de scheidsrechter moest zich bij Dannenheim op zolder verkleden. Toen Volkers, die gehoord had wat de W.S.V.-speler voorstelde, zich had verkleed kwam hij bij de W.S.V.-spelers. ‘Waar is die kerel die mij van de trap wil gooien?’ De speler in kwestie hield zijn mond en iedereen had groot respect voor het optreden van deze scheidsrechter. Ook W.S.V. heeft het niet lang volgehouden. Het heeft ongeveer drie jaar bestaan. In diezelfde periode dat W.S.V. werd opgericht, dus rond 1935, was er nog een kleine vereniging in Wezep geboren. Veel opvallend nieuws is er niet te vermelden over G.V.V. (Grintweg Voetbal Vereniging) dat ook wel Vitesse werd genoemd. Ze speelden op een terrein vlak bij café Bosch (De Zeven Heuvels) maar het meest opvallende was wel het shirt: wit met een verticale blauwe baan in het midden (het huidige W.H.C.-shirt!). Al gauw is de vereniging samen gegaan met W.S.V.

WEZEPER BOYS (ZATERDAG)

In 1938 was er in Wezep voor de tweede maal een zaterdagclub opgericht, namelijk Wezeper Boys! Het was een complete nieuwe vereniging maar het gebruikte wel de naam van het oude Wezeper Boys. Deze ploeg, die op het terrein van de Friki speelde, debuteerde in de eerste klasse afdeling Apeldoorn van de C.N.V.B. (Christelijke Nederlandse Voetbal Bond). Dat het niet best ging met deze vereniging bewees de stand op 6 januari 1939 wel: O.V.V. uit Oldebroek had één punt, maar onderaan stond Wezeper Boys met nul punten. In Ermelo moest Wezeper Boys eens aantreden tegen D.V.S. ‘33. Op een gegeven moment stonden de Wezepers met twaalf man in het veld. De scheidsrechter en ook de tegenpartij hadden het niet in de gaten. Ook de mannen uit Wezep hadden eerst niets door totdat Derk Fijn (Derk van Wippes) tegen Beert Bastiaan zei dat hij hem steeds in de weg liep. Ze stonden beiden rechtshalf! Er werd besloten om maar niets te zeggen. Wezeper Boys won deze wedstrijd wat natuurlijk niet zo verwonderlijk was met 12 man. Toen de oorlog was uitgebroken was het natuurlijk in Wezep en Hattemerbroek afgelopen met het voetbal. Van het Friki-veld in Wezep verdwenen de doelpalen. Die had iemand afgezaagd en gebruikt voor zijn kachel....!

Blauw Wit

Bestaan van ongeveer 1924 tot 1925
Terrein: Over het spoor bij Mannus van Putten aan de Voskuilersteeg nabij de zandafgraving.
Clubkleuren: Blauw-wit
Bijzonderheden: Zondagvereniging. De allereerste voetbalvereniging uit de geschiedenis van het Wezeper voetbal. Toen men in 1925 voor de competitie ging spelen moest de naam Blauw Wit worden gewijzigd in W.V.V. (zie onder).
Spelers waren o.a.: Albert Kroeze, D. Kroes, Gerhardus Binnenkamp, Hendrik van Putten, Derk van Diepen, Beert Fijn, D. Kroeze, Gerrit Kruithof, G. Land, Cor van Hattum en Mannes van Putten. Algemene reservespeler was Jan van Diepen, de vader van vele voetballers.

W.V.V.

Bestaan van ongeveer 1925 tot 1927.
Terrein: zie boven.
Clubkleuren: zie boven.
Bijzonderheden: Zondagvereniging. Opvolger van het oude Blauw Wit. In 1926 en 1927 kampioen in de N.C.V.B. Opgeheven enkele maanden na het laatste behaalde kampioenschap.
Spelers waren o.a.: zie boven.
Na 1926 waren er enkele kleine buurtclubjes zoals o.a. Klein Maar Dapper (weinig van bekend).

Wezeper Boys

Bestaan van ongeveer 1929 tot 1932.
Terrein: bij de spoorwegovergang tussen de Molenweg en Keizersweg aan de Wezeper-kant van de spoorlijn.
Clubkleuren: onbekend.
Bijzonderheden: zondagvereniging. In 1932 kampioen in de N.C.V.B.. Opgeheven in 1932 na het behaalde kampioenschap.
Spelers waren o.a.: Gait van Diepen, A. Tellegen, Derk de Groot, Derk van Diepen, R. Wessels, J. Bastiaan, G. Bijsterbosch, Beert Fijn, Teunis Wessels, J. van ‘t Ende en Hendrikus van Diepen.

Quick

Bestaan van ongeveer 1931 tot 1932.
Terrein: op het veld bij de Friki aan de Industrieweg.
Clubkleuren: onbekend.
Bijzonderheden: de allereerste zaterdagclub in Wezep. Speelde geen enkele competitiewedstrijd. De meeste spelers gingen na het opheffen van de club naar H.V.V. en O.V.V. uit Oldebroek.
Spelers waren o.a.: G. Koster, B. de Groot, J. Kasperink, G. de Groot, P. van Enk, D. de Groot, H. de Groot, B. van de Bosch, W. van de Bosch, G. Bijsterbosch, D. van Hattum, H.J. van ‘t Ende, C. van Hattum, H. Fidder en D. Kroes.

W.S.V.

Bestaan van ongeveer 1935 tot 1939.
Terrein: het oude terrein van Quick (zie boven).
Clubkleuren: onbekend.
Bijzonderheden: zondagvereniging.
Spelers waren o.a.: D. Koele, D. de Groot, J.G. Koster, H. Wensink, G.J. Wolff Jzn, H. de Groot, J. Vierhuis, H.J. van ‘t Ende, J.G. Wolff, D. Fijn, R. Wessels, G. Sanders, B. Eibrink, St. Wolff en A. Wessels.

G.V.V.

Bestaan van ongeveer 1936 tot 1938.
Terrein: het veld bij café Bosch in de buurt van de Jonkersfabriek.
Clubkleuren: onbekend.
Bijzonderheden: zondagvereniging. De ploeg werd in de volksmond ook wel Vitesse genoemd en is samen gegaan met het bovenstaande W.S.V.
Spelers waren o.a.: J. Bosch, G. Vierhuis, J. de Bree, D. Koele, Jurrie van Erven, G. van Hoorn, H. van Hoorn, H. Taekema, A. Huiberts, G. Landman, W. Heideveld, G.J. Amptmeijer, Jac. Mulder, G. Scholten, H. Hamer, E van Dijk, B. Hamer en G. Schuurman.

Wezeper Boys

Bestaan van ongeveer 1938 tot 1940.
Terrein: het oude Quick-veld bij de Friki aan de Industrieweg.
Clubkleuren: onbekend.
Bijzonderheden: De tweede zaterdagclub in Wezep. Nam de oude naam aan van de Wezeper Boys uit de jaren 1929 tot 1932. Zal hoogstwaarschijnlijk door de oorlog ter ziele zijn gegaan.
Spelers waren o.a.: G. Vierhuis, A. Wolff, St. Wolff, G. Wolff, D. de Groot, Derk Fijn (Derk van Wippes), Beert Bastiaan, Jurrie van Erven en de gebroeders Van Rijssen.

HATTEMERBROEK VOETBAL VERENIGING

Met deze club begint in feite de geschiedenis van het huidige W.H.C. De Hattemerbroekers waren de voorlopers van W.H.C. Als oprichtingsdatum van W.H.C. wordt dus 1 oktober 1930 aangehouden, de datum waarop Hattemerbroek of zoals in de volksmond ook wel H.V.V. genoemd werd opgericht. Dit gebeurde in de bakkerij van de heer G.J. Koopman aan de Zuiderzeestraatweg in Hattemerbroek. In de eerste jaren ging de voorzittershamer verschillende keren in andere handen over. Achtereenvolgens waren voorzitter de heren G.J. Koopman, P. Ehren, politieman Heus en M.J. van Dam. Het speelterrein was op een grasveldje bij bakkerij Koopman, maar al vrij spoedig vertrok men naar de Vogelzangveldweg (waar camping IJsselheide nu is gevestigd) en tenslotte belande men aan de Voskuilersteeg achter het huis van de heer G.Fijn. Het officiële adres stond als volgt beschreven bij de Noord Centrale Voetbal Bond: tegenover de Voskuilerdijk, Veldweg tot wachtpost 62, vervolgens ongeveer 200 meter over het spoor. De clubkleuren van H.V.V. verschilden nog al eens in de eerste jaren. Dan was het groen-geel, later zwart-wit en nog weer later rood-geel.

In het eerste bestuur zaten o.a. Hendrik van ‘t Ende, B.J. van de Steege, G.J. Koopman en Gerrit van Unen. H.V.V. speelde het eerste seizoen louter vriendschappelijk- of seriewedstrijden. In het seizoen 1931-32 werd voor het eerst deelgenomen aan een competitie en wel in de N.C.V.B. waar, zoals eerder beschreven, ook Wezeper Boys in uit kwam. H.V.V. werd vijfde en Wezeper Boys werd ongeslagen kampioen. In deze periode werd H.V.V. versterkt met spelers van andere verenigingen die ten onder waren gegaan zoals Quick en Wezeper Boys. Men begon dan ook met een sterk elftal aan het seizoen 1932-33. Tot aan de jaren 1936 behaalde men steeds een tweede of derde plaats.

Het voorzitterschap was niet echt een stabiele factor binnen de vereniging. Na twee jaar voorzitter te zijn geweest gaf de heer G.J. Koopman de voorzittershamer over aan de heer P. Ehren, in de omgeving beter bekend als ‘Dikke Piet’. Deze bedankte al weer na één jaar en werd opgevolgd door politieman Heus. Daarna kwamen er weer strubbelingen en nam Piet Ehren het gezag weer over. Wegens zijn vertrek werd zijn plaats in 1935 overgenomen door de heer M.J. van Dam. Ondanks het redelijke presteren op het sportieve niveau leek het ook met H.V.V. snel bergafwaarts te gaan. In 1936 had men nog slechts 12 leden over. Het was altijd een groot probleem om het inschrijfgeld bij elkaar te krijgen. Ook sommige Zwolse clubs hadden daar moeite mee en besloten toen om een zogenaamde vrije bond op te richten. Dat zou veel goedkoper zijn. H.V.V. deed daar ook aan mee, maar het was geen succes. Want al gauw bleek dat bij de tegenstanders veel door de N.C.V.B. geschorste spelers van de partij waren.

TERUG IN DE BOND

Na een jaar is H.V.V. dan ook weer tot de N.C.V.B. teruggekeerd. In een officieel schrijven op 21 september 1937 van de Noord Centrale Voetbal Bond aan H.V.V. werd verzocht om de ledenlijsten zo duidelijk mogelijk met inkt in te vullen. Tevens moest de vereniging opgeven in welke jersey, broek en kousen gespeeld zou worden. H.V.V. speelde op zondag en dat bracht de vereniging in 1937 in moeilijkheden en in het nieuws. Tijdens een raadsvergadering van de gemeente Oldebroek wees een raadslid er op dat ‘op een voetbalveld, waar des Zondags gespeeld wordt, entreegeld wordt geheven. Spreker vraagt of zulks niet verboden kan worden.’ Het antwoord op deze vraag luide als volgt: ‘Voor het geven van voetbalwedstrijden heeft men toestemming nodig van de spreker (burgemeester A. Bakker), de voorzitter weet van het betrokken geval niet af, doch zal dit onderzoeken.’ H.V.V. nam onmiddelijk maatregelen hetgeen blijkt uit een bericht in de krant van 6 november 1937: ‘Zondag speelt H.V.V. haar vijfde competitiewedstrijd tegen P.E.C. 6. Belangstellenden worden er op attent gemaakt dat er geen entreegeld wordt geheven. Er zullen niet anders dan leden en donateurs worden toegelaten.’ De politie had opdracht om eventueel in te grijpen. Zover is het echter niet gekomen om de doodeenvoudige reden dat de wedstrijd niet is gespeeld. Wat was het geval? P.E.C. 6 kon op die zondag geen elftal op de been brengen. Het koste de Zwollenaren twee winstpunten in mindering van hun totaal aantal behaalde punten. In februari 1938 leek H.V.V. ernstig verzwakt te worden daar liefst vijs spelers zich aan de keuring voor de dienstplicht moesten onderwerpen. Allen werden goedgekeurd. Het waren de eerste elftalspelers J. Wolf, W van Dijk, W. Schoonhoven en de tweede elftalspelers M. De Groot en A. Wessels. Maar gelukkig voor H.V.V. zou het nog wel een jaar duren voordat men moest opkomen.

Op 16 mei 1938 werd het college van B. En W. Van Oldebroek vergunning gevraagd voor het bouwen van een kleedgelegenheid. De afmeting van de kleedkamer bedroeg 5 bij 3 meter en een scheidsrechterskamertje van 1 bij 1 meter. De bedoeling was om de kleedgelegenheid in tweeën te delen. De ene helft kon dan dienen als kleedgelegenheid voor de gasten en de andere helft als bergplaats voor doelnetten, vlaggen, ballen en dergelijke. De kosten bedroegen 97,50 gulden. De vergunning werd op 25 mei 1938 verleend. In de zomer van 1938 werden er zogenaamde zomeravondwedstrijden gehouden. Hieraan werd deelgenomen door H.V.V., W.S.V., Wezeper Boys en Vitesse.

ONGESLAGEN KAMPIOEN

Aan de competitie 1938-39 werd met een geheel nieuw verjongd team begonnen en met veel succes. H.V.V. werd dat seizoen kampioen in de 2e klasse C van de N.C.V.B. Met 24 punten uit 12 wedstrijden en de doelcijfers 61-3 was men ongeslagen gebleven. Doelman Hendrik Jan van Dijk werd dus maar drie keer gepasseerd en stond daarmee aan de kop van de keepers in het oosten bij de clubs uit de N.C.V.B. en K.N.V.B. Het kampioenselftal bestond uit de volgende spelers: H.J. van Dijk, J. Koopman, W. Van Dijk, J. Van Ommen, J. Wagtelenberg, R. Fijn, A. Van Dijk, J. Van Diepen, J. Wolff, H. Van Diepen en W. Schoonhoven.

In de voorbereiding op dit kampioensjaar leek het er nog niet veel op dat H.V.V. zover zou komen. In een nederlaagwedstrijd tegen Elburger Boys werd met maar liefst 11-1 verloren. Daarvoor was het de 9-0 nederlaag tegen het vroegere Wezeper Boys in december 1930 de grootste geweest.

Uiteraard werd ook in de krant aandacht aan dit behaalde kampioenschap besteed en het Kamper Nieuwsblad wijdde er zelfs enkele dichtregels aan:

Ook in Gelre’s hooge Noorden
Waaide ‘t kampioenendoek
Met de hoogste eer ging strijken
Voetbalclub Hattemerbroek.

Ter gelegenheid van de opening van de Willem de Zwijgerkazerne in Wezep werd in april 1939 door de N.C.V.B. toestemming verleend voor een bijzondere voetbalwedstrijd. Het betrof hier een wedstrijd van een gecombineerd elftal van H.V.V. en Wezeper Boys tegen een militair elftal.

Met nog één wedstrijd te gaan in het seizoen 1939-40 kwam er een eind aan het voetbal in Wezep en Hattemerbroek door het begin van de oorlog. De bezetters annexeerden het voetbalterrein en de kleedkamer.

Met dank aan Gert Koopman de archivaris van WHC.