Inleiding historie WHC
Geschiedenis in vogelvlucht
W.H.C. heeft een rijke historie
Op 1 oktober 1930 werd H.V.V. (Hattemerbroek Voetbal Vereniging) opgericht in Bakkerij Koopman te Hattemerbroek. Na een aantal jaren in de top te hebben meegedraaid werd het eerste kampioenschap van de N.C.V.B. (Noord Centrale Voetbal Bond) behaald in 1938. Een jaar later (1939) was er weer feest vanwege het ongeslagen kampioenschap. De spraakmakende opmars van H.V.V. werd in 1940 ruw verstoord door de inval van de Duitsers in Nederland. De competitie werd toen vanwege de bezetting stop gezet.
In de oorlogsjaren was er van voetbal nauwelijks sprake. Direct na de bevrijding wilde H.V.V. en ook Wezeper Boys de draad weer oppakken. De K.N.V.B. gaf echter Wezeper Boys geen toestemming en adviseerde om te fuseren met H.V.V. Op initiatief van onderwijzer Brandsma werd vervolgens een nieuwe naam voor de fusieclub gekozen: W.H.C. (Wezep Hattemerbroek Combinatie).
In het seizoen 1946-1947 nam W.H.C. voor het eerst deel aan de nieuw ingestelde vierde klasse van de K.N.V.B., toen het hoogste niveau in de afdeling Oost. W.H.C. deed voor het eerst van zich spreken in 1949 toen men zich o.a. ten koste van Quick Boys (landskampioen van de zaterdagamateurs) plaatste voor de bekerfinale. In Baarn werd met 2-1 verloren van het Amsterdamse A.M.V.J. Dat W.H.C. zich zwaar benadeeld voelde door de arbitrage bleek bij het laatste fluitsignaal. De arbiter en zijn assistenten vluchtten gezamenlijk de weilanden in….! Een jaar later liet W.H.C. zich opnieuw gelden. Zo’n 5.000 toeschouwers zagen W.H.C. de beslissingswedstrijd tegen Nunspeet in ’t Harde winnen (4-2) met als gevolg het eerste kampioenschap onder de nieuwe naam en sinds 1930 voor de derde keer in haar bestaan.
In de jaren vijftig was W.H.C. minder spraakmakend. Ondanks dat bleven de Wezepers en Hattemerbroekers wel op het hoogste niveau acteren. Eind jaren vijftig kwam Wim Klein Klouwenberg, als eerste officiële trainer, bij W.H.C. Samen met enkele jonge talenten stond Klein Klouwenberg aan de basis van de tot nu toe succesvolste periode uit de W.H.C.-geschiedenis.
Vanaf 1964 tot en met 1970 behaalden de blauwwitten liefst vijf afdelingskampioenschappen. Het kampioenschap in 1968 zal voor altijd met gouden letters in de W.H.C.-annalen blijven staan. Na een beslissingswedstrijd in Zwolle tegen Go Ahead Kampen (2-1 winst) werd W.H.C. voor de zevende keer kampioen. Memorabel blijft het toeschouwersaantal bij deze wedstrijd: 11.500, een aantal dat nooit meer is gehaald bij een wedstrijd tussen twee amateurverenigingen! In 1970 werd W.H.C. zelfs ongeslagen kampioen (achtste titel) en ook in de titelstrijd van de zaterdagamateurs waren de Wezepers onverslaanbaar. Toch werd W.H.C. geen landskampioen. S.H.O., waarvan W.H.C. drie punten pakte, had aan het eind van de titelstrijd een punt meer.
Vijf keer deed W.H.C. tevergeefs mee aan de strijd om de zaterdagtitel. Vier keer moest genoegen genomen worden met een tweede plaats en één keer eindigde W.H.C. als derde. In die periode werd de clubnaam W.H.C. wel landelijk bekend als topclub van het zaterdagvoetbal.
In 1971 behaalde W.H.C. in Veenendaal een hoofdprijs door landskampioen Zwart Wit ’28 met 2-1 te verslaan in de bekerfinale van de zaterdagamateurs. Het was één van de laatste stuiptrekkingen van een gouden generatie W.H.C.-voetballers. De namen van onder anderen Gerrit Wessels, Jan Kroes, Freman Goudbeek, Roelof Pap, Henk Fijn, Dirk Vierhuizen, Marten Westerink en Kees van Pijkeren waren bekend in heel Nederland. Diverse W.H.C.-spelers uit die periode stonden ook hun mannetje in het Nederlands zaterdag elftal.
De jaren zeventig kunnen vergeleken worden met de vijftiger jaren: niet veel grote successen maar wel altijd op het hoogste niveau blijven voetballen in de toenmalige eerste klasse. In 1980 dreigde er een kink in de kabel te komen. Via een beslissingswedstrijd in Nunspeet (5.000 toeschouwers) werd degradatie voorkomen door een 5-0 zege op S.D.C.P. In 1982 ging het wel mis en degradeerde W.H.C. na 52 (!) jaren voor het eerst in haar bestaan. Het duurde maar liefst zes jaren voordat W.H.C. weer op het hoogste niveau terug kwam. In 1988 werd de negende titel behaald (kampioen van de tweede klasse) en middels een 5-1 zege op F.C. Meppel ging W.H.C. terug naar de eerste klasse. Het hoogste niveau, de plaats waar W.H.C. hoort en zich ook thuis voelt.
In 1992 moest W.H.C. aantreden voor klassenbehoud. Door in een zenuwslopende wedstrijd met strafschoppen te winnen van Excelsior Pernis wisten de Wezepers het vege lijf te redden. Maar in 1996 degradeerde W.H.C. voor de tweede keer in haar bestaan. Gelukkig voor iedereen met een blauwwit W.H.C.-hart was de terugkeer op het hoogste niveau nu binnen een jaar een feit. Via een 5-1 overwinning op A.S.C. ’62 werd het tiende kampioenschap behaald.
Tot en met vorig seizoen bleven de Wezepers met wisselend succes op het hoogste niveau spelen. Van een beslissingswedstrijd in 1999 voor behoud van het hoofdklasserschap tegen Ajax (3-1 winst) tot drie derde plaatsen en periodetitels in 2000, 2004 en 2005. W.H.C. neemt dit seizoen voor de 30e keer deel aan de eerste en/of hoofdklasse sinds 1970 en behoort daarmee tot de meest ervaren clubs op het hoogste niveau van de zaterdagamateurs.
