Vrijwilligers
Albert van der Grift, vrijwilliger van het jaar 2009
“Als ze me ergens voor vragen, dan help ik”
Door Jordy Boschman
WEZEP – Overdonderd was hij. Die bewuste vrijdagavond in juni zal hij niet snel vergeten. Albert van der Grift (50) werd tot zijn grote verbazing gekozen tot vrijwilliger van het jaar 2009 bij WHC.
Albert is vanzelfsprekend een bekend gezicht binnen de Wezeper voetbalclub. Niet alleen gezien zijn lengte, ook gezien zijn lange staat van dienst. Als klein jochie stond hij eind jaren zestig al op het sportpark om de helden van die tijd aan te moedigen. “’s Ochtends met de melkboer mee en ’s middags voetbal kijken”, denkt hij terug. Zelf ging hij ook voetballen, maar het bleek al snel dat daar niet zijn toekomst lag. “Ik was geen stervoetballer. In de A-jeugd ben ik gestopt. Ik kreeg last van mijn knieën en ik ging graag op stap”, zegt de Wezeper met een lichte glimlach. Wel was hij nog twee jaar leider van een B-elftal.
Dat hij tot vrijwilliger van het jaar is gekozen, komt vooral door zijn verdiensten in de kantine en de supportersvereniging. Met het draaien van bardiensten begon het eigenlijk allemaal. “Dat was in 1981. Vervolgens werd ik in ’83/’84 ploegleider.” Die taak vervult Albert tot de dag van vandaag. Daarnaast is hij sinds het nieuwe millennium bestuurslid van de supportersvereniging. Op dit moment in de functie van penningmeester. Bij menig evenement is hij op organisatorisch vlak betrokken en hij helpt bij de vervaardiging van het wedstrijdprogramma dat voor elke thuiswedstrijd van WHC verschijnt.
Door alleen die functies te noemen, wordt Albert eigenlijk tekort gedaan. Hij is één van die personen voor wie niets teveel is en daarom dus ook snel wordt gevraagd voor een klusje. “Tja, ik ben wel zo gek”, lacht de vrijwilliger, “als ze me ergens voor vragen, dan help ik.” Hij nu zo’n drie avonden per week op sportpark Mulderssingel te vinden, maar er waren tijden dat hij meer op het terrein van WHC te vinden was, dan op zijn werkplek op de groenteafdeling van een supermarkt.
Waar menig gezin horendol zou worden van een vader die zijn hart heeft verloren aan een voetbalclub, heeft Albert het getroffen. Niet alleen is zijn vrouw voetballiefhebber en veel bij WHC te vinden, zelfs zijn dochters voetballen bij de club. En dat is maar goed ook: “Want ik ben gek op voetbal. Toen ik klein was, had je ook niets anders dan de voetbalclub, daarom kwam ik hier terecht.”
Waar Albert zich vol overgave inzet voor WHC, ziet hij dat ook nieuwe vrijwilligers altijd nodig blijven. “Bij veel vereniging zie je vergrijzing onder vrijwilligers. Je hoort tegenwoordig steeds vaker ‘ik heb er geen tijd voor’. Dat is jammer. Als ik met pensioen ben, dan ben ik hier misschien wel elke dag!”
Hij beschrijft WHC als één grote familie. “Het is een grote en gezellige club. Wel vind ik dat de gezelligheid in de kantine minder is geworden door het rookverbod”, is de boodschap die de kersverse vrijwilliger van het jaar nog even mee wil geven.
